یه لحظه لطفا

از اینکه میبینم بقیه شادن و دارن بهترین لحظات زندگیشونو  با خوشی میگذرونن خیلی دپرس میشم.شاید بهشون حسودی میکنم که چقد چیزای خوب توو زندگیشون دارن و خوب و بد روزگارو با بی خیالی و به راحتی فراموش میکنن.وقتی میبینم دوستام چه خوشحالن و پر انرژی من بیشتر غصه میخورمو حس میکنم به این جمع تعلق ندارم  ولی هیچوقت نشون ندادم که ناراحتم.از اول صبح یه نقابی میزنم که نشون بده چقد من خوشحال و راضی ام  تا غم و غصه مو پشتش پنهون کنم.من جلوی همه نقش بازی میکنم.از مامان بگیر تا دوست و اشنا و غریبه.سعی میکنم بگم بخندم و بقیه رو از کسالت دربیارم و همدردشون بشم و به حرفاشون گوش بدم و ناراحتیمو نشون ندم  تا کسی ناراحت بشه.درست مثه یه بازیگر.ولی وقتی که یه گوشه میشینم و توو خودم میرم همه شاکی میشن که چرا دپرسی و چرا یهو حالت خراب میشه و از اینا.خوب بعدشم یه رول دیگه بازی میکنم.همه ی زندگیم  یه فیلمه که من بازیگر ماهرشم.همیشه از این زندگی  خسته میشم می دونم اگه خودم باشم اوضاع خیلی بد میشه.من همیشه یه جور نیسم و این نقابم ممکنه به هر حالت دربیاد و من بازیش کنم.پشت این نقاب یه ادم دیگه س که کسی اونو نمیشناسه و مطمئنم که کسی هم قبولش نداره و براش نااشنا میاد.باورت میشه این همه ی مشکل منه؟

من توقع اینکه یکی بیاد باهام همدردی و راهنماییم کنه ندارم.البته خیلی خووبه که راه درست رو بفهمم ولی میدونی دیگه برام اهمیت نداره. من به این نقابم و این بازی زندگی عادت کردم.شاید همین نقابه که منو از بقیه جدا کرده.سخته که بشه تغییرش داد ولی من توانم کمه.من یه دخترکوچولو بیشتر نیسم.شاید این مشکلم به نظر تو خیلی ساده بیاد ولی همین مشکل منو عذاب میده و اعتماد به نفسمو اورده پایین.همیشه از این میترسم که دیگه کسی بهم توجه نکنه و تنها بشم. این لعنتی رفته رو مخم و منو یه ادم خسته کننده ی کسل غمگین کرده که حوصله همه رو سر میبره و با یه من  عسلم نمیشه خوردتش.

شاید اینا تلقینایی باشه که دارم به خودم میدم اخه من ادم سردی نیسم.ادمی که همش غر بزنه و موج منفی بده.من فقط به یکی احتیاج دارم که بهم اعتماد به نفس بده تا بتونم خودم باشم. خیلی بده که من حتما باید یه نفر پشتیبانم باشه تا خودمو بشناسم.به خاطر همینم شدم یه ادم رنجور.ولی این توانایی رو توو خودم می بینم که میتونم مقایل مشکلم قرار بگیرم.من فقط یه دختر کوچولوام .

 پس نوشت:

من آدم عجیب و ناشناخته ایم.شاید به خاطر ماه تولدمه که اینهمه شخصیت مختلف توو وجودمه.

این متنو ننوشتم که غیر مستقیم بگم I need someone who loves me like a  boy . I'm not looking for him.

نخیر اشتباه نکنید.این یه درد دل بود.

That's all