من خودم با چشمان خودم دیدم.دیدم که کوچکترین شاخه ی درخت گلابی همسایه مان از بس که گلابی هایش سنگین بودند شکست و افتاد روی سقف شیروانی خانه ی همسایه دیوار به دیوارمان و سُر خورد توی حیاط همان همسایه اولی. همه اش تقصیر باد بود.وزید و وزید و آنقدر این شاخه کوچک را اذیت کرد که بیچاره بی حال شد و ... تــَــــــــــق .... شکست.نه اصلا باد تقصیری نداشت.همه اش تقصیر این همسایه مان است.از بس که به این درخت بی توجهی می کنند و میوه هایش را نمی چینند.

درخت بیچاره ... وقتی این صحنه را دیدم انگار که یکی انگشت کوچکم را از ته قطع کرده باشد دلم شکست . مثل آن شاخه ی کوچک گلابی !!

 

***

 

بالاخره اتفاق افتاد.نمی دانی چقدر خوشحالم. وقتی بهم خبرش را داد من سر از پا نمی شناختم . آنقدر خوشحال بودم که به حرفهای دیگرش اهمیت نمی دادم.گوشی را گذاشتم و مثل فنر از جام پریدم. از فرط خوشحالی چه کارهایی نکردم.مثل بچه ها بالا و پایین می پریدم و دست می زدم و اشک می ریختم. باور کن . وقتی به مادرم گفتم از اینکه این خبر را به او میرساندم اشک مثل آبشار از چشمانم می ریخت پایین ولی می دانم نه مادرم نه هیچ کس دیگر این عشق و علاقه من به این موجود را نمی فهمد. بگذریم. بالاخره روز شروع کلاس ها شد و من با کمی تاخیر خودم را آنجا رساندم. تقریبا همه بچه ها حاضر بودند و من به اندازه ای که او را دیدم از دیدن دوستانم خوشحال نشدم.با خوشحالی گفتم Hello , how are you doing? و وقتی مرا دید مطمئنم همانقدر ذوق زده شد که من شدم.به گرمی با من احوال پرسی کرد و بعد به درسش ادامه داد. از اینکه دوباره شاگردش بودم و دوباره بعد از مدتی با هم English  میخواندیم در پوست خودم نمی گنجیدم.مثل همیشه یک بلوز گشاد ساده ( رنگش یادم نیس) و همان شلوار پارچه ای مدل لوله تفنگی پوشیده بود. همانی که از سالهای درازی که امریکا بود به یادگار داشت و هنوز هم بعد چهل سال می پوشیدش. همان عینک و همان چشمان درشت و همان نگاه دوست داشتنی . البته برای من. و همان لحن حرف زدن. همانی که آرام و کلمه به کلمه سخن می گفت و صدایش هنوز هم برای من آشنا بود . همان بود .

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387ساعت 19:22 توسط نازخاتون| |