وقتی کلاس دوم دبستان بودم مادرم برام چند تا کتاب داستان خریده بود تا خوندنم بهتر شه و با کلمه های جدید آشنا شم و از کودکی کتابخوان بشم و این حرفها . بعدش منو تو کلاسای کانون ثبت نام کرد تا از همون کودکی بچه فعال و هنرمند و اینحرفایی بشم . یادمه تو کلاس تئاتر کودکان و خوشنویسی و نقاشی و کلاس قرآن  اینا ثبت نامم کرده بود .همه ی کلاسا هم شلوغ  و مختلط بود و و معلما کمتر به بچه ها رسیدگی میکردن . من از بچگی دستخط افتضاحی داشتم . برا همینم معلم زیاد باهام کار نمیکرد . همه ش اعصابش از دستم خورد بود . تو کلاس قرآنم تقریبا از همه خنگتر بودم . قواعد و خوندنش خیلی سخت بود . از این کتابای کم حجم داشتیم که مثلا یه درسش سوره ی فلق بود که هر درسم یه قاعده جدید یاد میداد . این کتابا اسم خاصی داشت . الان یادم نیس . ولی راستش اصلا از این کلاس قران خوشم نمی اومد . معلمه خیلی خشک بود تازه از کلمه های عربی هم متنفر بودم . ولی نقاشیم خیلی خوب بود . معلمه همیشه نقششو با قواعد و قانون می کشید  و  میگفت مثلا باید 90 درجه دستتون رو کج کنید و خط حتما باید این شکلی خم باشه و این حرفا ولی من اصلا این چیزا حالیم نبود . یعنی اصلا نمی فهمیدم منظورش رو . همینطوری برای خودم می کشیدم بعد که معلم میومد نقاشیمو میدید خیلی ازم تعریفم میکرد . البته می فهمید که من از قاعده و قانونش رعایت نکردم . همه ش هم میگفت اگه چیزایی که میگم رو رعایت کنی خیلی قشنگتر میشه . خلاصه معلمه خیلی هوامو داشت و ازم تعریف میکرد . بعضی وقتا هم وقت نقاشی آزاد میداد و ما هرچی دوست داشتیم میکشیدیم . من عاشق این زنگ بودم . چون چیزی که خودم دوست داشتم با طرح و خلاقیت خودم میکشیدم . ولی از کلاس تئاتر خاطره بدی دارم که هنوزم وقتی یادش می افتم ناراحتم میکنه . یکی از اون کتابایی که مامانم خریده بود قصه یه پیرزنه بود که تو یه شب بارونی همه ی حیوونای اهلی از پرنده و چرنده و اینا میان در خونه شو میزنن تا خیس نشن و پیرزنه هم همه رو راه میده تو خونه ش ولی فرداش هیچ کدوم از حیونا دلشون نمیاد برن . اسمش یادم نیس . ولی خیلی دوستش داشتم . متنش شبیه شعر بود و تصویرای  قشنگی داشت . تو کلاس تئاتر همیشه باید یه داستان رو میخوندی و خلاصه میکردی و اونجا تو کلاس میخوندیش . بعد بهترین داستانو بازی میکردیم . ( واقعا یه بچه 8ساله چی از خلاصه نویسی سرش میشه ؟ ) ولی من یاد گرفتم . روزی که من خلاصه ی اون قصه ی پیرزنه رو تو کلاس خوندم همه خوششون اومده بود . برا همینم معلمه تصمیم گرفت که این داستانو برای اردوی شهریور ماه بازی کنیم . به من گفت که کتابو بیارم . منم بردم ولی نمی دونستم که آخرین باریه که تو دستامه و می بینمش . معلمه یه نماینده انتخاب کرد که از همه مون بزرگتر بود و تازه نقش پیرزنه رو هم گرفته بود . ولی به من که صاحب کتاب بودم نقش الاغه رو داد . اون روز ما رفتیم که نقشو اجرا کنیم . همه مون یه ماسک کاغذی از حیوونی که نقششو بازی میکردیم رو صورتمون داشتیم . وقتی که نوبت من شد در خونه پیرزن رو زدم و صدای الاغ رو در اوردم و گفتم بهم اجازه بده بیام تو خونه ش تا زیر بارون خیس نشم . دیالوگی که همه ی حیوونای دیگه می گفتنش . بعد که مثلا صبح شد همه ی حیوونا صداهای مخصوصشون رو درمی اوردن و می گفتن بذار پیشت باشیم . دیالوگ من : من که عرعر میکنم برات ، بارها رو حمل میکنم برات ، بذارم برم ؟؟ بعد همه زدن زیر خنده . وقتی که بازی تموم شد نوبت معرفیهامون بود . من هم با خجالت خودمو معرفی کردم . خیلی ناراحت و دل شکسته بودم . حس میکردم بهم ظلم شده . و واقعا هم شده بود . مامانم ازم پرسید خوب بود؟ منم گفتم عالی . بعدش رفتم کتاب رو از اون دختر نماینده مون بگیرم . ولی گفت که بهم داده . منم رفتم پیش معلمه که بگم نمایندهه کتابمو گم کرد . ولی اون هیچ کاری نکرد . و کتابمم رو دیگه ندیدم . کتابی که عاشقش بودم . کتابی که اولین هدیه ای بود که باهاش حس کردم منم تو این دنیا هستم و بهم اعتماد به نفس میداد وقتی تنهایی میخوندمش . ولی چه بی رحمانه و با بی توجهی یه آدم عوضی گم شد . گم شد . گم شد ... منم از اون به بعد توی هیچ تئاتری بازی نکردم و راستش بقیه ی کتابام هم برام بی ارزش شدن . چون از نظر خودم تنها اون کتاب ارزشمند بود .