این روزها همه امیدم به توهه . یه جورایی تو زندگیم وجودت ثابت شده . می دونم هستی و می بینی و می دونی و می شنوی و حسابی مراقبی و از حس و حال دلم باخبری. ولی حیف ، دیر فهمیدم .میدونم اینقد بزرگی که خواسته ی منو رد نمی کنی و با اینکه دختر خوبی نبودم ، می پذیری و اجابت می کنی .

این روزا ... می دونید ... یه حال و هوای دیگه داره . وقتی میری تو خیابونا ، یه عالمه بوی گلاب و بوی اسپند و بوی خاک خیس خورده و بوی یه عطر خاصی میاد ؛ صدای تبل و سنج و فلوت و زنجیر و صدای تمرین بچه ها با اینا و صدای مداحی و سینه زنی و ... این روزا ، یه چیز خاصی داره . نه؟ جـِدنا . تا حالا به این روزایی که الان توش هستیم قشنگ فکر کردین؟ دیدین چه حسی داره ؟ اغراق نمی کنم . ولی اگه عمیق ( به قول ماها ) تو کفِـش برین ، جدآ که یه حس و حال عرفانی داره . از نظر من ، تمام آدما ، تمام موجودات ، کهکشانا ، اصلا همه ی کائنات این روزا غمگین و دلگیرن و به نوبه ی خودشون دارن عذاداری می کنن . جدی میگم . خنده نداره که . چرا مسخره می کنید ؟ فقط کافیه عمیق شین . دوباره به نظر من ، این ماه محرم و صفر ، اصلا وجودش الزامی بود . چون که تو این ماهه که آدما به خودشون میان . از ماه رمضان بگذریم که واقعا بغضیا فقط اسم مسلمونی رو یدک می کشن و تو این ماه نه فقط از گناهاشون کم می کنن ، بلکه کارایی می کنن که اصلا در شأن یه مسلمون نیس ، از اینا هم بگذریم ، وقتی این ماه میاد ، تو عذاداری و چه می دونم ، پای صحبت عالم ها و تو این حال و هوا ، آدم یه لحظه به خودش برمیگرده . یه خورده فکر میکنه به خودش ، کاراش ، زندگیش . جدآ اینه انگیزه امام حسین که قیام کرد . که هرگز فراموش نمیشه و با درسی که بهمون داد همیشه به یادشیم . جدآ ماها چقدر وظیفه ی مسلمونیمونو انجام دادیم؟ داریم انجام می دیم؟ انجام خواهیم داد؟ باز هم به نظر من ، فقط با لباس مشکی پوشیدن و ریشم و پشم گذاشتن و شرکت توی دسته ها و نذری دادن و این کارای تظاهری نیس که ثابت کنیم ماهم در غمش شریکیم و این حرفا . آدم واقعا گریه ش میگیره وقتی می فهمه چی بر سر امام حسین و یاراش اومد . ولی از یه طرف باید شاد باشه که چنین امامی داره ، که با مرگش درس خوب بودن ، آزاده بودن ، انسان بودن رو یاد داد . خوب شدن و خوب بودن و خوب موندن سخته . ولی همین سعی کردن برای انسان بودنه که آدمو به خوشبختی می رسونه و رستگار میشه . حتی اگه دینش اسلام نباشه .

*عجب نطقی نوشتما . بچه ها ، اینا فقط حرف نیس . همه ی اینا تجربیات منه که برام ثابت شد و من بهش کاملا و قلبا و عملا ایمان دارم . شاید شما هم به این نتیجه رسیده باشین ،

**تازه ! کشف دیگه ای هم کردم. من غمگین بودم ، عصبانی بودم ، دیگه امیدی نداشتم به زندگی . ولی فهمیدم این ماییم که با فکر کردن و انرژی مثبت یا منفی ساتع کردن از خودمونیم که حالت های مختلف روانی و روحی رو ایجاد می کنیم . پست بعدی درمورد مورفی و قوانینش میگم . دیگه کم کم دارم ایمانم بهش رو ازدست میدم .

یه کشف دیگه م اینه که کشف کردم من ذاتآ مثه اینکه روان شناس به دنیا اومدم . چون هرکی حالش بده میاد پیش من ، هرکی به کمک احتیاج داره میاد پیش من ، هرکی دلداری میخواد میاد پیش من ، تازه راهکارهایی که بهشون میدم هم عملی میشن . بزنم به چوب ، چشم نخورم .

کشف بعدی من که دارم روش فکر میکنم اینه که بفهمم جدآ معنی و مفهوم دوستی چیه ؟ دوست صمیمی کیه؟ اصلا هدف ما از داشتن دوست چیه ؟  اصلا قضیه چیه ؟

فکر کنم خیلی به فکر کردن و زور زدن و اینا نیاز داره ، شاید حالا حالاها به نتیجه نرسم . از شما خواهش مندم که این کشّـاف جوان رو راهنمایی کنید .

*** یه کتاب جدید خوندم و تمومش کردم به نام " کافه پیانو " که برخلاف عقیده نویسنده ش که میگه اصلا شاهکار نیس معتقدم که اتفاقا خیلی هم شاهکاره از نظر من. چون درعین حال که یه کتاب معمولی و خیلی ساده س ، یه چیزایی داره که بهتره برید از کتاب فروشی بخواهید که کتاب " کافه پیانو " نوشته ی فرهاد جعفری از نشر چشمه رو بهتون بده و شمام همیشه به یاد من می افتید که چه کتاب توپی بهتون معرفی کردم .

کتاب درمورد مردی هست که برخلاف میل باطنیش که این هم خواست زنش بوده ، از زنی که خیلی دوسش داشته جدا میشه و یه دختر بازیگوش و دلبری هم داره و  یه کافه ای زده و توی این کافه یه عالمه اتفاقای جالب براش می افته .

همه ی جاهای کتاب قشنگه ولی اینجاییش رو که من به فکر کشف جدیدم افتادم رو براتون می نویسم و فکر هم نکنید که همه ی کتاب درمورد همینه ، نه ، هر فصل این کتاب یه جورایی داستان تازه ایه که توش اتفاقهایی می افته که ادامه ی اتفاقای قبلی می باشد . دیگه خودتون برید دنبالش :

" همایون از آن دوست هایی ست که توی زندگی بعید است یکی دوتا بیشتر ازشان پیدا کنید. کسی که حاضر باشد جانش را پای تان بدهد و شما هم حاضر باشید بهش کمک کنید تا این کار را بکند. یا شما بخواهید برایش بمیرید و او حاضر باشد ترتیبی بدهد که راحت تر بمیرید. دوستی که، آنقدر به تان نزدیک است که ممکن است یک وقت بنشیند و همین جوری که دارد بدبیاری هایش را برای تان تعریف می کند ، گریه کند و باکش نباشد که سن و سالی ازش گذشته و یا اسیر آن چیزی نباشد که از بچگی یاد همه مان داده اند. این که مرد که گریه نمی کند !"

واقعا که ! همایون واقعا مرد است و خیلی شده که من پیشش گریه کرده ام. یا او نشسته و پیشم گریه کرده. یعنی نشده که ما بعد از مدت ها ننشینیم پیش هم و یک کداممان به بهانه ای نزنیم زیر گریه. حالا من برای او ، او برای من یا هر کداممان برای خودمان.یا برای مادرهایمان.یا اصلا همین طور بی خودی و فقط برای اینکه کاری کرده باشیم."

کافه پیانو ، صفحه ی 95