میخوام بنویسم ذهنم پره از حرف ، دلم پره از بغض ، جسمم روحم روانم خسته س. تا کی این خوشی های گذرا تا کی این معلق بودن تا کی این تنهایی تا کی این شرایط نکبت و گه تا کی ... چرا مردم اینقدر سرشون به کار خودشون گرم شده چرا کسی دیگه دلش برای هم جنس خودش نمیسوزه چرا گوشی نیست تا فقط بشنوه چرا کسی نیست حرف درست حسابی بزنه. داریم کجا میریم چرا داریم نزول می کنیم چرا چشمها بسته س چرا اینقدر دچار کثافت روح و جسم شدیم چرا کسی برای دیگری ارزش قائل نیست چرا وقتی با بقیه حرف میزنم میگن بچه ای نوجوونی همه ی حرفا رو میذارن رو حساب بچگی. همون حرفو همین نوجوون با ادبیات خاص خودش میگه ولی قبولش نمی کنن اونوقت یه آدم سی چهل ساله حتی اگه غلط بگه چشم بسته اطاعت می کنن چه تون شده یه بار شده چشتو قشنگ باز کنی ببینی دور و برت چی میگذره .پسر هیفده ساله میره یه پارتی قرص روانگردان کوفت و زهرمار میخوره دست خودش نیس که بیچاره اونقد بدبخته اونقد سرکوفت خورده اینا براش مهم نیست بعد میبرنش بیمارستان یه چندساعتی روش کار میکنن ولی نخیر کار از کار گذشته پسر هیفده ساله ، پسری که مطمئنا همون دغدغه هایی رو داره که من دارم همون هدف هایی رو داره که من دارم همون نیازهایی تو وجودش هس که تو وجود من هست می افته میمره .چرا همه ی چشما بسته س چرا این همه میگن ماهاییم که باید آینده رو بسازیم پس چرا کسی به اینچیزا توجه نمیکنه. چرا یه دختر هم سن من باید تجربه ی مادر شدن رو داشته باشه چرا باید تو همون بحران بلوغش یه بچه رو بزرگ کنه چرا باید یه کوله بار از غم و سختی و  تنهایی رو دوشش باشه درحالی که باید بره مدرسه درس بخونه از نظر تحصیلی رشد کنه بتونه مستقل باشه باید شیطونی کنه باید بخنده باید آروم آروم دشواری های زندگی رو درک کنه بچشه عاشق بشه همه ی مراحلی که یه آدم معمولی میگذرونه رو طی کنه.

 چرا اینقد مردم ما با این همه ادعا اینقد ذهنشون بسته س اینقد کوته فکرن این همه نفع پرست و خودخواهن چرا اینقد ماها مشکل داریم. چرا وقتی توو خیابون راه میرم از پسر 13 ساله گرفته تا مرد 40 ساله بهم اونجوری نگاه میکنه و اگه پیش بیاد یه چیزی هم بهم میگه اگه دیگه موقعیت خوبی باشه یه تنه ی محکمم بهم میزنه. چرا وقتی هوا تاریک شد باید با ترس و لرز برم خونه چرا وقتی صدای یه مردی پسری صدایی کلا از پشت سرم صدای بوقی از یه ماشین میاد باید اینقد بدوم تا یه وقت خدایی نکرده یه بلایی سرم نیاد.

پس کجاست غیرت.کجایند مردان غیور، کجایند مردان نیک، مردانی که تکیه گاهن، مردانی که بزرگوارند. کجاست اعتماد امنیت آرامش. کجاست نگاهی که به تو دلگرمی بدهد دستی که گرمایش را به تو هم ببخشد کجاست دلی که غم هایش شادی هایش را باتو تقسیم کند. کجاست دوستی که درکت کند. کجایند آن همه شهیدی که عاشقانه جان دادند تا من شبها با همه ی دردی که دارم سرم رو بذارم رو بالش و مطمئن باشم که فردا حداقل سقفی بالای سرم هست. کجایند آنهمه مردمی که با غیرت با عشق با مشتهای گره کرده با وحدت انقلاب کردند تا من و تو حس نکنیم بیگانه ای این اطراف دارد یکجاهایی دخالت میکند آه ... کجایند این مردمان .

 تا کی باید سر کلاس که حاضر میشیم دقیقه ها را با خمیازه های پی در پی و طولانی پشت سر بگذاریم تا کی باید اجباری حرفهای دبیر و استاد را گوش بدهیم تا کی به شوخی های بی مزه ی اینان بخنیدم تا کی از بس روی صندلی های خشک و بی حس مدرسه بشینیم و همه ی تنمان درد بگیرد و کوفته شود. تا کی زیر چشمهایمان گود افتاده و کبود باشد تا کی شادی هایمان ظاهری باشد. تا کی تردید تا کی بدون آینده و پشتوانه ای مطمئن تا کی حس نیاز تا کی بزرگترین سرگرمی ما اینترنت و کامپیوتر باشد. تا کی ذهنمان پر از آهنگ های بی معنی و بی حس باشد تا کی بزرگترین دغدغه مان مد جدید کفش و لباس و مو باشد تا کی بزرگترین تفریحمان چت کردن و عضو شدن در کلوبهای مختلف و  اس ام اس بازی و بلوتوث دادن و دنبال مدل های جدید گوشی کردن باشد. تا کی از دیدن و نشستن و همصحبتی با یک جنس مخالف حس کنیم او نیمه ی گمشده ی ماست و خلاصه جوگیر میشویم و سرانجامش یک شکست عشقی بزرگ است. ولی دریغ و صد دریغ که هیچ وقت به خودتان زحمت ندادید اینها را حل کنید نه با تنبیه و فریاد و زیر فشار قراردادن. ...

خسته ایم ، یه گوشه افتاده ایم بدون هیچ دلخوشی همیشه با حسی از تردید و ترس و بغضی فروخورده و پنهان . بعله میگویید جوانیم باید پر از انرژی باشیم باید پر از آرمان و هدف و انگیزه باشیم باید شاد باشیم ولی نه دوست خوبم هموطنم همدردم همزبانم همجنسم .... اینطور نیست . شما نسل سوخته نیستید نسل ماست که زیر سایه ی شما درحال سوختن است درحال نابود شدن و انقراض و گم شدن است ... این حرف آخر منه ... چشمها را باید بست جور دیگر با یک چشم سوم دیگر باید دید درک کرد و فهمید ... امیدوارم هرکی اینو خوند خیلی راحت یه پوزخند نزنه و به سادگی از کنارش نگذره ... الهی آمین ...

یکی باید بگه آخر من و تو کجای کاریم، وسط یه راه روشن یا هنوزم توی غاریم

یکی باید بگه آخر چرا رنگ ما پریده، چرا با این همه عینک هیچکسی مارو ندیده

 

اوه مارگاریتای عزیزم ، درونم غوغایی ست.غوغایی بی انتها. آشوبی ست که نمیدانم چرا پایانی ندارد. مارگاریتا، این روزها خودم نیستم. انسانی که در برابرت می بینی واقعی نیست؛ کالبدی ست بی روح و جان که کائنات بر همه ی احساس و اعمالش تسلط دارند. این من نیستم؛ از درونم جدا شده ام و گوشه ای در دشتی دور افتاده ام. دشتی بی انتها، پر از ... نمیگویم چه چیزهایی، میدانم که میدانی ... مارگاریتا، روزهایی را به یاد می آورم که تک تک لحظاتش برایم عزیز و ارزشمند بود؛ لحظه هایی که احساس خوش شادی و عاشقی را در همه ی وجودم حس می کردم. ولی امروز قلبم تاریک شده،پر از خشم و کینه و درد...آه مارگاریتا، تا کی به گذشته بنگرم و حسرت بخورم؟ تا کی شِـکوه کنم؟ مارگاریتا، مارگاریتا،مارگاریتای عزیزم... تنها تویی که میتوانی روح خسته ی مرا دوباره به جسمم برگردانی.کاش اینجا بودی...

** چیکار کنم؟ حال و روز روحم ناخوشه و بسیار اَنی.خوب میشم.بی شوخی.

نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1387ساعت 19:19 توسط نازخاتون| |