تو موسسه زبانی که میرم یه استادی داشتیم که فامیلیش ابراهیم زاده بود؛ از 14-15 سالگی که یکی دو سالی قبل انقلاب بود میره امریکا و خلاصه سی و خرده ای سال اونجا زندگی میکنه و تا همین یکی دو سال پیش برمیگرده ایران که این آخر عمریِ مامان و باباش تنهاشون نذاره و این حرفا. تو امریکا توو یه شرکت صنعتی همچین چیزی کار میکرده و اینجا که اومد برای امرار معاش اومد موسسه ی ما که زبان تدریس کنه ولی رشته اصلی که تحصیل کرده بود یه رشته ای توو مایه های ریاضی و ایناس. اولین سالهایی که ایران بود با فرهنگ اینجا آشنایی زیادی ( دقت کنید آشنایی زیادی) نداشت. مثلا توو کلاس دخترا خیلی خیلی صمیمی بود و خیلی از نزدیک باهاشون حرف میزد و میرفت پیششون مینشست و خلاصه اینکه از یه استادمعمولی بیشتر بود. خب این کارش برای بعضی ها اصلا یه جرمی محسوب میشد که چرا مرد چهل ساله باید اونجوری رفتار کنه. خلاصه اینکه این حرفا و گلایه ها رسید به گوش دفتر و نمیدونم با آقاهه چیکار کردن که یه ذره در رفتارش تجدید نظر کرد. مثلا دیگه زیاد نزدیک آدم(انگار که بخواد بیاد توو بغلش) نمیشد.

 خلاصه بعد از این قضایا استاد ما شد. ماهم که تعریف تدریس و رفتارش رو شنیده بودیم خیلی مشتاق بودیم. حدود یه سال و اندی استاد ما بود و ما اتفاقا فهمیدیم که چه آدم روشنفکر و باحالیه. توو کلاسش خنده روا بود. تعارف جایی نداشت. صمیمیت موج میزد. از این چیزا. همیشه هم یه موضوعی بود که دربارش بحث کنیم. اونم که تجربه زندگی رو توو امریکا داشت همیشه از شیوه ی زندگی اونا میگفت و مردماش و فرهنگشون و همیشه با ایرانیا مقایسه میکرد. یعنی چه جوری بگم، آگاه بود از همه چیز. یه کلکسیون اطلاعات از همه چی. این آگاهیشم عین یه دوست و بیشتر از اون ، عین بابای آدم تقسیم میکرد. میخوام بگم اینقدر مرد شریف و انساندوست و بزرگوار و آگاه بود. ما یه طلبه هم داشتیم توو کلاس که همیشه ممتاز میشد و خیلی با آقا ابراهیم زاده جور بود.(نه اینکه باهاش صمیمی باشه.راحت بود.حالا میفهمین چی میگم) اصلا به چشم یه طلبه نمیدیدش. به چشم دخترش و خیلی هم ازش جلو ما تعریف میکرد و سوالای سختو  انتظار داشت این جواب بده. حتی ما یه پزشک پنجاه ساله و یه خانوم خوشکل سی و اندی ساله هم داشتیم که باهاش صمیمی بودن.میخوام بگم که اصلا جوری رفتار نمیکرد آدم ازش زده بشه و بهش بربخوره و سختش باشه.

خلاصه این اواخر نمیدونم از سرخوشی و صمیمیت زیاد بود یا چیز دیگه ای ما خیلی اذیتش میکردیم. یعنی کلاس واقعا دیگه مسخره شده بود( شما بخونید به ابتذال رفته بود)از اون طرف هم دوربین مداربسته گذاشته بودن داخل کلاسها که بــِپان بچه های بی آزار رو.

بعد یه روز اومدیم موسسه دیدیم مدیر گند دماغمون اومده میگه یه استادی جایگزین شده که کلاس پرهیجان و جذابی داره و من همیشه میشینم پای مانیتور با خنده های کلاس میخندم و خلاصه از این خالی بندیا. بعد ما در حالت دپرشن رفته بودیم و حسابی غمزده و پشیمان شده بودیم( بی شوخی) که یکی اومد توو کلاس.

چشمتون روز بد نبینه. استاده اومد توو کلاس و ما یه هیکل گنده ی سیاهپوشی که یه کیف سامسونت به دست داشت رو دیدیم و (اولین چیزی هرکدومتون همچین آدمی رو ببینید میگید که کدوم بدبختی پیشش میخوابه) دارای محاسن انبوه ، موهای مجعد وزوزی پرپشت بی ریخت، دماغ آب گوشتی و اینا. بعد ما دیدیم که این هیکل گنده ی سیاهپوش لبهاش یه وری داره انگلیسی غلیییییییظ حرف میزنه انگار که از ناف شهر لندن پا شده اومده داره برای دور از جون برده های افریقایی صحبت میکنه.

الان میخوام صحنه های جالبی رو توو کلاسش توصیف کنم:

1.اول که اومد توو به جان خودم یه سلام خشک و یواشکی هم نکرد. تازه وقتی نشسته بود با نکبت و غرور به ماها مثه برده های افریقایی نگاه میکرد.

2.استاد محترم که فوق لیسانس زبان انگلیسی دارن (تازه اینو هم روی مهر مخصوصش که رو کارنامه هامون زده بود نوشته بود خاک بر سر) بلد نیستند با دی وی دی پلیر کار کنند.حتی بلد نیستند صدای تلویزیون رو از روی کنترل کم کنند. به جان خودم همه رو من که جلو میشینم بهش توضیح دادم.اول که با نکبت انگار من یه برده ی افریقایی ام بهم گفت چه جوریه من هم با نکبت دو برابر بهش توضیح دادم خاک بر سر انقدر مغروره وقتی روی کلید نوشته هم قبول نمیکنه این جلو میبره.

3.بی فرهنگترین انسان روی زمینه.باید ببینید با اون طلبه هه چه جوری رفتار میکنه.طلبه به این باکلاسی و روشنفکری که خیلی هم عاشقشم باهاش یه جوری رفتار میکنه انگار این دختره جامعه ی طلبه ها رو یکی یکی زاییده و تقصیر اینه که آخوند مملکت ...و غیره .

4.وقتی مثلا من دارم بهش نگاه میکنم و باهاش صحبت میکنم فـَکش نیم متر باز میشه و میخنده ( فک می کنم اینجوری ارضا میشه و شورتشم خیس میکنه) مثه آدمیزاد دارم درس جواب میدم میخنده.

5.یه بار نشسته بود کنار یه دختری(باز خوبه دوربین مدار بسته گذاشتن) بعد اون بیچاره تا تونست ازش فاصله گرفته بود بعد ( اینجارو داشته باش) بلند میشه. یه نگاهی به دوربین میندازه. بعد دست گنده ی سیاهشو میبره توو شلوار گشادش و تا اون پایین میبره (فک کنم یه کار دیگم میکنه) و شلوارشو میکشه بالا و کمربند باز میکنه و سفففففتش میکنه.حالا جالب اینجاس که وسط کلاس، جلو 4تا دختر و زن بچه دار، روو به دوربین کذایی این کارو میکنه.(انگار یه کار شرافتمندانه و مقدسی انجام میده و یکی باید ازش فیلم بگیره)

5.وایت برد رو با کف دستش پاک میکنه. با همون دستش سر کثافتشو میخارونه. دوباره دست گهیش رو میبره تو دهنش.(شصت دستشو میکنه توو دهنش و لبخند موذیانه میزنه و زیرزیرکی دید میزنه.دیگه خیلی شهوتی میشهااااااا)

شما حساب کنید ما دیگه چه جوری سر کلاسش میشینیم. فقط برای یه لحظه به عمق فاجعه نگاه کنید. امروز ساعت 6 کلاسشه.

 

*صحنه ی جالب دیگه ای رو از جشن 22 بهمن مدرسه مون از یه افسر پلیس براتون توصیف خواهم کرد.به زودی در ... همین وبلاگ.

 

** باشه من دیگه فریاد نمیزنم. مثه اینکه توو پست قبلی زیادی جوگیر شدم.یه دوستی نوشت فریاد نزن چون الان وقت چاره نیس. درسته. فریاد و ناله و شیون دردی رو دوا نمیکنه. ولی نه میتونم جلو دهنمو بگیرم نه میتونم خفه شم. کاری که همه میکنیم. منم به اندازه ی درک و فهم و جرئتم اینجا مینویسم.

 

*** وبلاگم یه ساله شد قوربونش برمممممممم. تولدت مبارک دوست عزیزم.این وب بهترین و صمیمی ترین دوستم بود. یه جورایی نوشتن توو این وب خیلی بهم کمک کرد خودمو بشناسم.من از اون آدمایی نیستم که بشینم کنار شومینه و دست بذارن زیر چونه شون و فکر کنن. من با حرف زدن به نتیجه میرسم.اینجا هم بهترین راه برای خالی کردن همه ی دغدغه ها و حرفها و این چیزا بود.بی شوخی توو زندگیم خیلی تاثیر داشت این اواخر. در دسترس ترین مکان برای خالی کردن عقده.مرسی وبلاگ خوبم.خیلی دوست دارم.

 

**** باورتون میشه من الان 4تا مجله 40چراغ ِ نخونده دارم؟ یعنی یه ماه از زندگیم بر فنا شد با نخوندنشون . البته زیادم بد نشد چون دو تا کتاب جی.دی سلینجر رو خوندم.یکی فرنی و زویی و یکی دیگه هم دلتنگی های نقاش خیابان چهل و هشتم. فرنی و زویی که محححححشر بود. اصلا انگار این جرومی میدونست که من حال روحیم بده و اینو برام فرستاد. کلی بهم روحیه داد. سپاسگذارم جرومی دیوید عزیز.خیلی هم دوست دارم.مممممممممماچ

 

***** حال روحیم کمی تا قسمتی خوبه.اول به لطف جرومی دیوید سلینجر.دوم به لطف یه دوست قدیمی. سوم به لطف برنامه ی سه شنبه  شب " نوبت شما" ی بی بی سی ، که درمورد امیدواری بود.

 

****** این آهنگ evanescence  همیشه منو یاد یه صحنه ی بارونی میندازه که یه دختر بی جونی زیر بارون تک و تنها ست و کسی حتی نگاهش هم نمیکنه . البته  مطلب اخیر هوهوو هم خیلی بهش میخوره.(توو پیوندها)

 

Playground school bell rings again

Rain clouds come to play again

Has no one told you she's not breathing?

Hello, I'm your mind giving you someone to talk to

Hello

If is smile and don't believe

Soon I know I'll wake from this dream

Don’t try to fix me, I'm not broken

Hello, I'm the lie living for you so you can hide

Don't cry

Suddenly I know I'm not sleeping

Hello, I'm still here

All that's left of yesterday

نوشته شده در پنجشنبه یکم اسفند 1387ساعت 16:36 توسط نازخاتون| |